Czy czujesz się nieważn_ i niedocenian_? Dowiedz się, dlaczego.

Negatywne programy:

Nie czuję się doceniona za to, co robię.

Klientka przez całe życie realizuje ten program wzorowo. Już w szkole miała same piątki, ale rodzice uważali, że to za mało. Poświęca się dla rodziny. W pracy daje z Siebie wszystko. Zawsze jest na posterunku, kiedy przyjaciółki jej potrzebują. Nie otrzymuje w relacjach docenienia, a jeśli nawet ono się pojawia, to nie jest dla niej wystarczające. Nikt nie jest w stanie “wyrównać” jej tego, ile energii wkłada w służenie innym i bycie najlepszą. 

 

Czuję się źle z powodu innych.

Zachowania innych bardzo wpływają na jej samopoczucie. Często ma poczucie, że inni są przeciwko Niej. Każdy gest, reakcja lub jej brak są przez Nią negatywnie interpretowane. Wszystko bierze do Siebie, nawet jeśli faktycznie nie ma to z Nią nic wspólnego. 

 

Ograniczające przekonania:

Muszę dźwigać odpowiedzialność za innych.

To przekonanie to idealny przepis na “zajechanie się”. Ponieważ chce zasłużyć na docenienie oraz (poniżej) zadowolić innych, bierze na Siebie odpowiedzialność innych osób. Oczywiście, bliscy oraz koledzy i koleżanki z pracy z chęcią korzystają z tego i oddają w jej ręce podejmowanie decyzji, wykonywanie większości obowiązków, załatwianie trudnych spraw itp. 

Skutek? Czterdziestokilkuletnia kobieta jest dosłownie wyczerpana i nie starcza jej energii, aby zająć się choć przez chwilę tym, co dla niej ważne. Chociaż… w sumie to już chyba nie pamięta, co to jest, a powodem jest kolejne przekonanie.

 

Muszę uszczęśliwiać innych.

“Dzięki” temu przekonaniu Klientka od zawsze skupiała się na innych. Już jako dziecko starała się zadowalać rodziców byciem grzeczną i wzorową uczennicą. Jest bardzo wrażliwa na emocje innych. Nie potrafi odmówić. Boi się, że ktoś może się źle poczuć albo – co gorsza – obrazić. I dotyczy to nawet jej fryzjerki czy ekspedientki w sklepie. Ona nie umie powiedzieć, że coś jej nie odpowiada.

 

Fałszywe podstawowe przekonanie:

Nikt mnie nie rozumie.

No właśnie, Klientka wierzy absolutnie, że nikt nie jest w stanie jej zrozumieć. Nikt nie ma pojęcia, co ona czuje i jak jej źle. Przecież tak bardzo się poświęca. Ktoś to powinien w końcu zauważyć. Nie widzi, że cały czas działa w schemacie męczennicy.

 

Fałszywa tożsamość:

Jak coś idzie źle, to zawsze moja wina.

 

Na poziomie Jej tożsamości utkwiło przekonanie, że jest wszystkiemu winna, dlatego musi się jeszcze bardziej starać. To prowadzi do perfekcjonizmu i stawiania Sobie zbyt wygórowanych wymagań. Musi być perfekcyjną panią domu, idealną matką, pracownicą roku itp. A jak coś się nie pójdzie tak, jak to założyła, to katuje się tygodniami poczuciem winy, że znowu nawaliła.